عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 306

نیارد کار خود یک ذره پیدا***ولی صد جان پنهان برفشاند

اگر یک ذره درد عشق یابد*** هزاران ساله درمان برفشاند

و مثل کسی که استعاذه می کند،ولی خاطرش متعلق است به غیر حق و در دلش فکرهای نفسانی و وساوس شیطانی است،مثل کسی است که بر در قلعۀ محکمی ایستاده و حیوانی هیولا و درنده متوجه اوست که به او حمله کند و او به زبان گوید پناه می برم از شر این حیوان به این قلعۀ محکم اما بر جای خود ایستاده و به درون قلعه نمی رود تا از شر آن دشمن در امان بماند،این گونه استعاذه که لقلقۀ زبان است،دردی دوا نکرده و از هیچ شری انسان را در امان نمی برد.

حقیقت استعاذه

اشاره

اول: امتثال فرمان حق است،آن مقدار مبالغه که در مطاوی کلمات نورانی قرآن به جهت تسبیح واقع شده،در باب استعاذه به همان ترتیب دستور صادر گشته، مثلاً کلمات تسبیح را به چهار نوع ذکر می کند:

مصدر:چون«سُبْحانَ رَبِّکَ».

ماضی:چون«سَبَّحَ لِلّهِ».

مضارع:چون«یُسَبِّحُ لِلّهِ».

امر:چون«سَبِّحِ اسْمَ رَبِّکَ».

هم چنان کلمات منطوی بر استعاذه با وجوه اربعه مذکور است.

مصدر:چون«مَعاذَ اللّه».

ماضی:چون«عُذْتُ بِرَبِّی».

مضارع:چون«أَعُوذُ بِاللّه».

امر:چون«اسْتَعِذْ بِاللّه».