عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 307

دوم: استعاذه سبب معرفت به دو حقیقت است،پی بردن به عجز نفس و آگاهی به عزت و قدرت کاملۀ ربانی.

سوم: استعاذه انتساب و تشابه است به دوستان،جهت آنکه محبان حق جل و علا از انبیای عظام چون نوح و یوسف و موسی و حضرت مصطفی و هم چنین بندگان مقرب خداوند مانند زن عمران و حضرت مریم استعاذه نمودند و با ظهور این حقیقت در تمام شؤون زندگی از خطر شیاطین انسی و جنی در امان ماندند و در نتیجه حضرت نوح به سلامت و حضرت موسی به کرامت و حضرت یوسف به عصمت و زن عمران به اجابت و حضرت مریم به بشارت و حضرت ابراهیم به دوستی و خلت و حضرت مصطفی به شفاعت نایل گردیدند.

چهارم: استعاذه دعایی است به اجابت مقرون چنان که مادر مریم گفت:

[ وَ إِنِّی أُعِیذُهٰا بِکَ ] (1).

و او و فرزندانش را از خطرات مهلک و وسوسه های بنیان برانداز شیطان رانده شده به پناه تو می آورم.

و این به قبول مقرون افتاد.

[ فَتَقَبَّلَهٰا رَبُّهٰا بِقَبُولٍ حَسَنٍ ] (2).

پس پرودگارش او را به صورت نیکویی پذیرفت.

پنجم: استعاذه سبب ایمن شدن از آفت هاست،چنان که اگر مخلوقی،مخلوقی را ملجأ و ملاذ سازد و اگر کسی به اهل قدرت و جاه پناه برد،آن کس از روی حمیّت او را به حمایت گیرد،خداوند کریم به طریق اولی،اگر بنده ای از روی عجز