عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 313

1- 1)- منطق الطیر، عطار نیشابوری.

2- 2) -صافات (37):96.

استعاذۀ او در این مرتبه از افعالی باشد،که آثار تجلیات جلالی است چون عقاب و انتقام به افعالی که نتایج تجلیات جمالی اند چون عفو و اکرام.

و هرگاه به رتبۀ تجلیات صفاتی رسد،بر او روشن گردد که هیچ صفت کمال ثابت نیست مگر حق را و نسبت آن ها به اهل عالم عاریتی است،استعاذۀ وی از صفات قهریه باشد چون سخط و غضب به صفات لطیفه چون رضا و رحمت و از مقتضیات اسم المضل که ابلیس و اشیاع او مظاهر آثار آنند،پناه برد به اسم الهادی که انبیا و اتباع ایشان مطارح انوار آنند.

و باز هر وقت به درجه ای ترقی کند که لمعات تجلیات ذات پرتوی افکنده نشانۀ:

[ کُلُّ شَیْءٍ هٰالِکٌ إِلاّٰ وَجْهَهُ ] (1).

هر چیزی مگر ذات او هلاک شدنی است.

حق الیقین وی شود،استعاذه هم از ذات به ذات خواهد بود:

«هم خود الست گوید و هم خود بلی کند».

و حضرت خاتم انبیا صلوات اللّه و سلامه علیه در استعاذه به این هر سه مرتبت اشاره فرمودند،در وقت تجلی انوار توحید افعال:

أعُوذُ بِعَفْوِکَ مِنْ عِقٰابِکَ (2).

و در زمان طلوع اشعۀ توحید صفات:

1- 1) -قصص (28):88.
2- 2) -پناه می برم به بخشش تو از عقاب تو.