عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 314

أعُوذُ بِرِضٰاکَ مِنْ سَخَطِکَ (1).

و به هنگام ظهور عظمت ذات:

أعُوذُ بِکَ مِنْکَ (2)(3).

و لمعه این نکتۀ سوم جز در زمان سعادت،نشان آن حضرت درخشان نشد چه هر مستعیذی از اعاظم انبیا علیهم السلام استعاذه از آنجا کردند که ایشان بودند و حضرت ختمی منقبت اعوذ از آنجا گفت که نه او بود،همه می گفتند:پناه به تو از غیر تو و آن صاحب همت دیدۀ غیرت از غیر فرو بسته می گفت:پناه به تو از تو.

این بود که خداوند تبارک و تعالی حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله را فضایل بی کران و خصایص بی پایان عطا فرمود،از آن جمله حضرتش را رحمت عالمیان ساخت.

[ وَ مٰا أَرْسَلْنٰاکَ إِلاّٰ رَحْمَهً لِلْعٰالَمِینَ ] (4).

و تو را جز رحمتی برای جهانیان نفرستادیم.

و طاعتش را به اطاعت خود قرین گردانید:

[ مَنْ یُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطٰاعَ اللّٰهَ ] (5).

هر که از پیامبر اطاعت کند،در حقیقت از خدا اطاعت کرده.

و بیعت او را به بیعت خود:

1- 1) -پناه می برم به خشنودی تو از غضب تو.
2- 2) -پناه می برم به تو،از خودت.
3- 3) -الکافی:469/3،باب صلاه فاطمه علیها السلام،حدیث 7؛بحار الأنوار:417/95،باب 30.
4- 4) -انبیاء (21):107.
5- 5) -نساء (4):80.