عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 327

ظاهر کند و عمل هر کسی چنانچه باشد پیدا کند و شیطان بدین طریق نوعی از ریا در عمل بنده بازدید کند،اگر خدای تعالی معصوم دارد این بنده را و شیطان را رد کند و گوید:ای ملعون ! این ساعت از وجه اخلاص عمل به من می آیی تا عمل مرا به فساد آری و من بنده ام و او خداوند است،اگر خواهد عمل مرا ظاهر کند و اگر خواهد پوشیده دارد،اگر خواهد مرا بزرگ کند و اگر خواهد حقیر دارد و من از مردم چه باک دارم چون به دست ایشان کاری نیست پس دیگرباره از در هفتم درآید گوید:

تورا بدین عمل هیچ حاجت نیست برای آنکه اگر تو را سعید آفریده است ترک عمل تو را زیانی ندارد و اگر شقی آفریده است کردن عمل فائده ای ندهد،اگر خدای تعالی بنده را نگهدارد،شیطان را گوید من بنده ام و بر بنده آن است که فرمان بجای آورد و خدای تعالی خداوندی بداند.

یَفْعَلُ اللّهُ مٰا یَشٰاءُ وَ یَحْکُمُ مٰا یُریدُ (1).

الا آن است که به همۀ حال مرا عمل،سود دارد که اگر سعید باشم محتاج زیادتی ثواب باشم و اگر شقی باشم نعوذ باللّه،هم تا خود را ملامت نکنم،با آنکه خدای تعالی هرگز به اطاعت عقوبت نکند و طاعت،مرا به هیچ حال زیان ندارد که اگر من در آتش روم و مطیع باشم دوست تر از آن دارم که در بهشت روم و عاصی باشم فکیف که وعدۀ او صدق است و قول او حق است و طاعت را به ثواب وعده است،هر که خدای را به ایمان و طاعت ببیند در آتش نرود و در بهشت رود نه بدان سبب که او به عمل استحقاق بهشت گرفت بلکه به وعدۀ صدق حق و طاعت خود علامات و امارات سعادات است.