عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 331

[ و إذا اتخذ مجلسا خالیا و اعتزل الخلق بعد أن أتی بالخصلتین الأولتین (خضوع القلب و فراغ البدن) (1)إستأنس روحه و سره بالله عز و جل و وجد حلاوه مخاطبات الله عز و جل عباده الصالحین و علم لطفه بهم و مقام اختصاصه لهم بفنون کراماته و بدائع إشاراته ]

قاری قرآن،هنگامی که مجلس قرائت را از کشش ها و جاذبه های غیر و ما سوی اللّه خالی کرد و قلب و دل از خلق برداشت و خضوع قلب و فراغ بدن آورد،روح و سرش با حضرت دوست انس گرفته و شیرینی خطابات آن جناب را با عباد صالحش درک می کند و لطف حضرتش را به آنان در می یابد و فنون کرامت ها و انحای عزت ها را که مخصوص آنان فرموده می یابد و با آن شرایط به اشارات بدیعه و رموزات عجیبۀ قرآن مجید خواهد رسید.

آری،روح تصفیه شده و نفس تزکیه یافته و عقل منور به نور حضرت دوست گشته و دل آغشته به تواضع و عشق،لیاقت قرار گرفتن در بساط انس دارد و در آنجاست که حقایق قرآن مجید بر او مکشوف شده و رابطۀ حضرت حق را از طریق خطابات با عاشقانش درک می کند و علت می گردد که قاری از عباد صالح حق گشته و تمام هستی خود را با آن جناب یک جا معامله کند و از حضرت دوست جز