عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 342

یکی سید ابرار و دیگری اهل بیت آن بزرگوار.

[ غَیْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ وَ لاَ الضّٰالِّینَ ] :اشقیائند و ایشان نیز دو گروهند،یکی یهود و دیگری نصاری یا یکی علمای معاند و دیگری مقلدان آن بی دینان و چون هر یک از این ها به دو قسم انقسام یافته بدین سبب او را مثانی گویند.

علل ذکربسم اللّه در ابتدای سور قرآن

مفسران بزرگ و حکما و عرفا بر اساس معارف اسلامی برای ذکربسم اللّه در ابتدای هر کار وجوهی آورده اند که جمع آن وجوه را صاحب کتاب پرارزش«انیس اللیل»در پانزده مورد اشارت کرده است:

اول:

شاید به جهت حدیثی است که شاه اولیا از حضرت رسالت صلی الله علیه و آله از حضرت اقدس باری جل اسمه روایت نموده که:

کُلُّ أمْرٍ ذی بٰالٍ لَمْ یُذْکَرْ فیهِ بِسْمِ اللّهِ فَهُوَ أبْتَرٌ (1).

هر کار بزرگی که در او ابتدا به نام خدا نکنند آن کار ابتر و ضایع شود و تمامت پیدا نکند.

دوم:

به جهت فراهم نمودن اسباب استجابت است چه این که در حدیث آمده:

لٰا یُرَدُّ دُعٰاءٌ أوَّلُهُ بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحیمِ (2).