عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 347

دید،پس به نزد آن شخص آمد و پیغام را شنید و مستعد توبه و انابه گشت و به دست حضرت موسی بن جعفر علیه السلام راه خدا یافت.

چهاردهم:

شاید به این جهت باشد که به این کلمۀ مبارکه داغ عبودیت بر بنده نهاده شود تا دشمن بزرگ که شیطان باشد در او طمع ننماید،از حضرت رضا علیه السلام مروی است که فرمود:

بِسْمِ اللّهِ أَیْ أُسَمِّ نَفْسی بِسِمَهٍ مِنْ سِمٰاتِ اللّهِ عَزَّ و جَلَّ وَ هُوَ الْعُبُودِیَّهُ قٰالَ فَقُلْتُ لَهُ،ما السِّمَهُ قالَ الْعَلٰامَهُ (1).

در این حدیث تنبه است بر این که گویندۀ بسم اللّه باید جد و جهد کند در وقت گفتن این قول تا این که نشانۀ عبودیت و بندگی در خود مشاهده کند و این که فرمود سمه یعنی علامت،شاید اشاره به این باشد که عبد در وقت گفتن این قول سزاوار است که از انانیت و مالکیت و اختیار خود بیرون رود و خود را تحت اوامر پروردگار مقهور و مغلوب بیند،تا این که در گفتن این کلمۀ شریفه صادق باشد.

پانزدهم:

شاید اشاره باشد به این که بنده باید در جمیع اقوال و افعال و احوال متذکر خدا باشد،چنانچه حضرت یعقوب علیه السلام در وصایای خود به حضرت یوسف علیه السلام فرمود:

پسرم ! در هیچ حالی خدا را فراموش مکن.

به هر حال سالک الی اللّه باید حق تعالی را در هیچ حالی از احوال فراموش نکند چه در حال نعمت و چه در حال نقمت،چه در حال راحت و چه در حال شدت؛