عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 351

است،از کفر بیرون نیاید و داخل دایرۀ اسلام نشود،فلاح بندگان متعلق به ذکر این نام است.

[ وَ اذْکُرُوا اللّٰهَ کَثِیراً لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ ] (1).

و خدا را بسیار یاد کنید تا رستگار شوید.

منقبت کمال ذاکران به شرف این اسم تمام است:

[ الَّذِینَ یَذْکُرُونَ اللّٰهَ ] (2).

آنان که همواره خدا را یاد می کنند.

ابتدا بدو درست آید که بسم اللّه و اختتام بدو انتظام یابد که:

[ وَ آخِرُ دَعْوٰاهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ ] (3).

و پایان بخشِ نیایششان این است که همه ستایش ها ویژۀ خدا مالک و مربی جهانیان است.

تأکید معاقد وحدت از اوست که«لا اله الّا اللّه»،تشیید قواعد رسالت بدوست که«محمّد رسول اللّه»،تأیید عواید ولایت به اوست که«علی ولی اللّه». نامت انیس خاطر و ورد زبان ماست نه گلشن سپهر پر از داستان ماست

از سلطان العارفین پرسیدند که اسم اعظم کدام است ؟ گفت:شما اصغر به من نمایید تا من اعظم به شما نمایم،کدام نامست که نه در عظمت تمام است،چه قطره در نظر آید که نه از بحر محیط بزرگ تر آید (4).

1- 1) -انفال (8):45.
2- 2) -آل عمران (3):191.
3- 3) -یونس (10):10.
4- 4) -تفسیر فاتحه الکتاب:51.