عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 352

اللّه:ذات پاک مستجمع جمیع صفات کمال است و آدمی با روی آوردن به او به نهایت بزرگواری و کرامت و شرف و فضیلت و حقیقت و عزت رسد و به رفع نیازمندی ها و عیوب و نقائصش موفق گردد و اگر با این وسیله نتواند علاج خود کند،باید بداند که اتصال به مفهوم و حقیقت این نام پیدا نکرده بلکه لفظی عربی را تکرار کرده است.

ارتباط اگر حقیقی باشد،رفع عیوب و خلأها گردد و آثار فیض و عنایت و صفات الهی در انسان نمودار شود،هم چون تشنه که با خوردن آب تشنگی اش برطرف شود و گرسنه با خوردن نان گرسنگی اش.

آنکه ناقص است،در صورت اتصال واقعی به حضرت حق،نواقص فکری و روحی و عملی و اخلاقی اش برطرف شده و با فنای در صفات و اسما کامل می شود.

معنای«الرحمن»

الرحمن:به تمام موجوداتی که آفریده،به مقتضای استعداد و لیاقت هر یک عنایت و لطف دارد.

آنکه هفت اقلیم عالم را نهاد***هر کسی را هر چه لایق بود داد(1)

ادیم زمین سفره عام اوست ***بر این خوان یغما چه دشمن چه دوست

زفضلش خاک آدم گشت گلشن ***زفیضش هر دو عالم گشت روشن(2)

در مقصد اقصی آورده که:

حظ بنده از اسم رحمان آن است که بر غفلت زدگان به وادی جرم و عصیان