عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 359

در اینجا لازم است به گوشه ای بسیار محدود و میدانی ناچیز از اوضاع عالم کیهان و عالم نبات و عالم حیوان و عالم انسان اشارت رود،تا نیاز ما به حمد و ثبوت آن برای حق بیش از پیش آشکار گردد.

عالم کیهان

فیزیک نجومی به ما می آموزد که آسمان صاف و بی ابر،مجموعۀ پهناوری است مرکب از خورشیدهای بی شمار که مانند مولکول های گازی در جهات بسیار متفاوت شتابان رفت و آمد دارند.

نسر واقع با سرعت ثانیه ای 13 کیلومتر به ما نزدیک می شود،الدبران ثانیه ای 53 کیلومتر از ما دور می شود،سماک رامح با سرعت ثانیه ای 135 کیلومتر مسیر موربی را می پیماید،دو ستارۀ آخرین دب اکبر به یک سو می روند،در عین این که ستارگان دیگر این صورت فلکی با سرعت غیر قابل تصوری به جهت مخالف روانند.

منظومۀ شمسی ما نیز از این سرنوشت مستثنی نیست،خورشید با سرعت ثانیه ای 19 کیلومتر واله و حیران به سوی کنارۀ کهکشان ما روان است و در این راه بی پایان زمین و سیارات دیگری که موکب او را تشکیل می دهند با خود می برد و در همین حین دستگاه منظومۀ شمسی همراه کهکشان که یک پارچه مانند چرخ و فلک آتش بازی عظیمی،به دور خود می چرخند،قوس عظیمی به سرعت ثانیه ای 240 کیلومتر طی می کند ! !

عالمی که ما در این لحظه می بینیم آن چنان نیست که در واقع وضع کنونی آن باشد،بلکه دورنمایی است از وضع گذشته.

خورشیدی که هم اکنون مقابل دیدگان ماست،در حالی است که نسبت به عمر