عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 374

حیات،اگر انسان است که مانند خود تو موجودی محتاج و نیازمند به قدرت بی نهایت در بی نهایت عالم است،پس مفهومی برای پرستش غیر نمی ماند و روی آوردن به غیر حق یا پرستش جماد و نبات و یا حیوان و یا انسان و یا پیروی از فرمان غیر حق،عین کفر و شرک و کمال پستی و بی شخصیتی است و این عبادت که با جملۀ [ إِیّٰاکَ نَعْبُدُ ] در نماز اعلام می گردد،عبارت است از به اجرا گذاشتن تمام دستورهای الهی و پیامبران و امامان و فقیهان که همه هادیان راهند و کناره گیری از محرمات و آنچه خداوند بر انسان نمی پسندد،باز عین عبادت است که با همان جمله اعلام می شود.

اوامر و نواهی الهی که به اجرا گذاشتنش عبادت و تضمین کنندۀ خیر دنیا و آخرت است در کتاب و سنت قرار دارد و آگاهی و به اجرا گذاشتنش برای تحقق مفهوم عبادت بر هر مکلفی واجب است.

و بدون تردید،پیمودن این راه که مرکب از علم و عمل است،بدون رفع موانع و رهایی از قید و بند اوهام و مکتب های غلط و آزادی از هوای نفس و غرایز خارج از حد،امکان ندارد.

و انسان با این عجز و فقری که دارد بدون کمک خواهی از خداوند نمی تواند با این همه موانع به مبارزه برخیزد،این است که در راه عبادت باید از او کمک خواست،تا امور معنوی و مادی را برای جبران ضعف و ناتوانی انسان با انسان همراه کند و البته توجه به او و کمک خواهی از حضرتش در حقیقت جلب کشش و لطف و دستگیری اوست.

هدایت

اشاره

اِهْدِنَا الصِّرٰاطَ الْمُسْتَقِیمَ ] (1).