عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 380

بنابراین باید وجود مقدس و محبوبی را بندگی کرد که به تمام موجودات وجود بخشیده و پروراننده و روزی دهندۀ آن هاست و آفریدن و خلق کردن و عطا کردن حیات و شعور وقف حریم مقدس اوست و این همه مستلزم داشتن قدرت و حیات و اراده و علم و حکمت بی نهایت در بی نهایت است و این معانی هم از آثار قدرتش در میدان پرعظمت حیات آشکار است و این همه از مفهوم اللّه پیداست.

چون این مفهوم را به حقیقت دریابی و توفیق درک آن از ناحیۀ حضرتش نصیب تو شود،شعلۀ عشق فطری به وجود مقدس او در تو زبانه کشد و عالی ترین و قوی ترین تحرک،برای ادای خالصانه ترین عبادت برای تو حاصل گردد،آن وقت است که بر اثر این عشق از والاترین ارزش برخوردار خواهی شد و خدای نخواسته، اگر در زمرۀ بی معرفت ها بمانی،از این عشق محروم خواهی شد و در آن صورت برای تو محرکی جهت ورود در فضای پرمعنای عبادت نخواهد بود و از اعتبار و آبرو هم در پیشگاه او نصیب نخواهی نداشت.

یکی از حواریون بزرگ عیسی در این مسئله داد حقیقت داده می گوید:

اگر من با زبان بشر و ملائکه حرف می زدم ولی محبت نداشتم یک پاره مسی می شدم که به صدا درآید،اگر من دانای غیب و آگاه از همۀ اسرار و علوم می شدم و تمام ایمان کامل را که کوه ها را از جا بر کند دارا می گشتم ولی محبت نداشتم چیزی نمی بودم.

اگر من همۀ اموال خود را می بخشیدم و تن خودم را برای سوزاندن تسلیم می کردم ولی محبت نداشتم به دردی نمی خوردم،محبت دارای متانت و شفقت است،محبت حسد نمی شناسد،محبت تفاخر و خودستایی نمی کند و خود را آلوده به غضب نمی سازد و بدی را به حساب نمی آورد،از بی عدالتی شاد نمی شود،محبت متحمل می شود و به همه چیز امید می بندد و به همه چیز صبر