عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 382

وٰاحِدٌ لٰا بِعَدَدٍ (1).

وحدت حضرت او،وحدت عددی نیست؛زیرا واحد یعنی بیشتر از نصف و کمتر از دو و این بر خدا روا نیست.

واحد بودن خدا یعنی بی جزء و بی شریک و بی مانند و این که وجود مقدس او در ذات و افعالش یکتا و یگانه است.

بنابراین [ اللّٰهُ أَحَدٌ ] مشتمل بر تمام صفات ثبوتیه و سلبیه است،لفظ اللّه بر همۀ صفات ثبوتیه و کمالیه از علم و قدرت و حیات و ادراک و تدبیر دلالت می کند.

و لفظ احد منزه بودن خدا را از صفات سلبیه و از عیب و نقص می رساند و می فهماند که جسم نیست و مرکب و حادث نمی باشد،حلول کننده در چیزی و محل برای چیزی و محتاج به کسی و چیزی نیست و مانند و شریک و ضد و ند برای او نمی باشد.

خداوند بی نیاز

اَللّٰهُ الصَّمَدُ ] (2).

خدای بی نیاز [ همه موجودات هستی که نیازمند و عین فقرند برای رفع نیازشان روی به او کنند و از حضرتش گدایی نمایند.].

آقای عزیز و بزرگواری که در تمام نیازها روی به او آورند و بر حضرتش تکیه کنند و توجه نمایند و بدون او کاری انجام نگیرد.

به فرمودۀ حضرت سیّدالشّهدا و حضرت سجاد و امام باقر و حضرت