عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 383

صادق علیهم السلام کسی که آقایی و بزرگی و شرف و سیادت،در او در نهایت کمال است، کسی که دائم و همیشگی است و هماره بوده و خواهد بود،فرمانروای بزرگی که فوق او،امر دهنده و نهی کننده نیست و قائم به ذات و بی نیاز از غیر است.

علامۀ مجلسی رحمه الله در کتاب پرقیمت«مراه العقول»می گوید:

این معنا در حقیقت عبارت است از وجوب وجود و بی نیازی مطلق او و احتیاج عموم کائنات در جمیع امور به اوست،یعنی مبدأ کل و مرجع عموم و پناهگاهی که هر کس هر حاجتی دارد و هر چه بخواهد او قادر به انجام حاجت و بخشیدن خواسته اش هست و از آنچه همگان نیاز به آن دارند چیزی را فاقد نمی باشد و سزاوار است که همه کس به خشوع و پرستش متوجه وی شوند و روی نیاز به دربار بی نیاز او آرند.

خداوند نزاده و زاییده نشده

لَمْ یَلِدْ وَ لَمْ یُولَدْ ] (1).

نزاده،و زاییده نشده است.

نزاده است و زاده نشده است،شکی نیست که اگر فرزندی داشت لازمه اش این بود که طبق قوانین طبیعی خودش از دیگری زاده شده باشد و اگر از دیگری زاده شده بود محدود بود و معنایی برای ازلیت نبود،این جملۀ نورانی رد بر تمام مشرکان و اهل کتاب است؛زیرا آن بدبخت های جاهل مدعی فرزند داشتن خدا بودند: