عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 43

و محبت او نسبت به ماست.

اگر عشق خالق به مخلوق نبود،مسئله ای به نام نماز مطرح نمی شد؛نماز، فریادی عاشقانه و راهی عارفانه به سوی جناب اوست؛اگر نماز را آن چنان که هست و به آن نحوی که دستور داده اند به جای آری،آنچه حجاب بین قلب و روح تو و حضرت محبوب است برداشته شود و به مشاهده عظمت او نایل گردی.

حرمت سبک شمردن نماز در روایات

در حرمت سبک شمردن نماز و سستی نسبت به این امر با عظمت الهی، روایاتی در کتب روایی ما آمده که دانستن بخشی از آن بر همگان لازم است:

عَنْ زُرٰارَهٍ عَنْ ابی جَعْفَرٍ علیه السلام قٰالَ:لٰا تَتَهاوَنْ بِصَلٰاتِکَ فَاِنَّ النَّبیَّ صلی الله علیه و آله قٰالَ عِنْدَ مَوْتِهِ:

لَیْسَ مِنّی مَنِ اسْتَخَفَّ بِصَلٰاتِهِ،لَیْسَ مِنّی مَنْ شَرِبَ مُسْکِراً لٰا یَرِدُ عَلَیَّ الْحَوْضِ لٰا وَ اللّهِ (1):

زراره از امام باقر علیه السلام نقل می کند که حضرت فرمود:نسبت به نمازت سستی مکن،پیامبر به هنگام مرگش فرمود:

کسی که نماز را سبک انگارد از من نیست،کسی که مست کننده بنوشد بر من وارد نخواهد شد.

امام صادق علیه السلام می فرماید:

و اللّه قسم،پنجاه سال بر کسی می گذرد و خداوند یک نماز از او قبول نمی کند و چه برنامه ای برای انسان سخت تر از این است ؟