عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 46

حرمت ضایع کردن نماز و وجوب حفظ آن

مسئلۀ وجوب نماز و حفظ این ودیعۀ الهی در زندگی به درجه ای از اهمیت و ارزش است که در دستورهای عالی دینی ضایع گذاشتن آن از محرمات شمرده شده و بر حفظ آن از نظر کمیت و کیفیت سفارش زیاد شده است.

امام خمینی رحمه الله در«اسرار الصلاه»خود می فرماید:

اکتفا نمودن به صورت نماز و قشر آن و محروم ماندن از برکات و کمالات باطنیۀ آن-موجب سعادات ابدیه،بلکه باعث جوار ربّ العزه و مرقاه عروج به وصال محبوب مطلق که غایت آمال اولیا و منتهای آرزوی اصحاب معرفت و ارباب قلوب بلکه قره العین سید رسل صلی الله علیه و آله و سلم است-از اعلی مراتب خسران و زیانکاری است که پس از خروج از این نشئه و ورود در محاسبۀ الهیه موجب حسرت هایی است که عقل ما از ادراک آن عاجز است.

ما تا در حجاب عالم ملک و خدر طبیعت هستیم،از آن عالم نمی توانیم ادراکی نماییم و دستی از دور،بر آتش داریم.

کدام حسرت و ندامت و زیان و خسارت بالاتر از آن است که چیزی که،وسیلۀ سعادت انسان و دوای درد نقایص قلبیه است و در حقیقت صورت کمالیۀ انسانیه است پس از چهل پنجاه سال تعب در راه آن به هیچ وجه از آن استفاده روحیه نکرده،سهل است مایۀ کدورت قلبیۀ و حجاب های ظلمانیۀ شود و آنچه قره العین رسول اکرم صلی الله علیه و آله است موجب ضعف بصیرت ما گردد.

[ یٰا حَسْرَتیٰ عَلیٰ مٰا فَرَّطْتُ فِی جَنْبِ اللّٰهِ ] (1).