عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 47

دریغ و افسوس بر اهمال کاری و تقصیری که دربارۀ خدا کردم.

به قول فیض کاشانی آن سرمست بادۀ عشق الهی:

گنج ابدی پیروی حق و عبادت***مفتاح در خیر نمازی به جماعت

معنای نماز است حضور دل احباب***زنهار به صورت مکن ای دوست قناعت

راضی مشو از بندگیش تا ننمایی*** آداب و شرایط همه را نیک رعایت

هر چند که وسواس کنی سود ندارد*** خود را ندهی تا به دل و جان به عبادت

خواهی به عبادت خللی راه نیابد*** میکن دولت از وسوسه دیو حمایت

خواهی که زدستت ن رود وقت فضیلت*** مگذار که تا کار کشد وقت طهارت

پس ای عزیز ! دامن همت به کمر زن و دست طلب بگشای و با هر تعب و زحمتی،حالات خود را اصلاح کن و شرایط روحیۀ نماز اهل معرفت را تحصیل کن و از این معجون الهی که با کشف تام محمدی صلی الله علیه و آله برای درمان تمام دردها و نقص های نفوس فراهم آمده استفاده کن و خود را تا مجال است از این منزلگاه ظلمت و حسرت و ندامت و چاه عمیق دوری از ساحت مقدس ربوبیت جلّ و علا کوچ ده و مستخلص کن و به معراج وصال و قرب کمال،خود را برسان که اگر این وسیله از دست رفت وسایل دیگر منقطع است.