عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 53

نبی بزرگ اسلام صلی الله علیه و آله بعد از این که به خاطر نماز به بهشت بشارت داده شد،خود را برای نماز در زحمت و رنج می انداخت،چون در قرآن مجید آمده بود:

[ وَ أْمُرْ أَهْلَکَ بِالصَّلاٰهِ وَ اصْطَبِرْ عَلَیْهٰا ] (1).

و خانواده ات را به نماز فرمان بده و خود نیز بر آن شکیبایی ورز.

آن حضرت اهل خود را امر به نماز می فرمود و خودش در میدان نماز استقامت و صبر می ورزید (2).

امام باقر علیه السلام می فرماید:

پیامبر عزیز اسلام صلی الله علیه و آله در مسجد نشسته بودند که مردی وارد شد و به نماز ایستاد،ولی رکوع و سجودش را آن چنان به سرعت خواند که در حقیقت رکوع و سجود نبود.پیامبر فرمود:همانند کلاغی که نوک بزند نماز را بجای آورد،اگر با این نماز از دنیا برود بر غیر دین من از دنیا رفته ! (3)امام صادق علیه السلام می فرماید:

وقتی نمازگزار به نماز می ایستد از پهنه های آسمان بر زمین،رحمت بر او نازل می شود و به محاصرۀ ملائکه الهی درآمده و ملکی فریاد می زند:

اگر این نمازگزار آگاه شود که در نماز چیست،هرگز آن را به هم نمی پیچد (4).

هارون بن خارجه می گوید:

1- 1) -طه (20):132.
2- 2) -نهج البلاغه:خطبه 190؛وسائل الشیعه:30/4،باب 7،حدیث 4432.
3- 3) -الکافی:268/3،باب من حافظ علی صلاته أو ضیعها؛المحاسن:79/1،باب 3،حدیث 5؛بحار الأنوار:234/81،باب 16،حدیث 8.
4- 4) -الکافی:265/3،باب فضل الصلاه،حدیث 4؛وسائل الشیعه:32/4،باب 8،حدیث 4435.