عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 60

1- 1)- مثنوی معنوی، مولوی.

2- 2) -عوالی اللآلی:233/2،باب الصوم،حدیث 1؛بحار الأنوار:253/64،تتمیم.

خدایا! این چه بیتوته است که در دار الخلوت انس،محمد را با تو بوده و این چه طعام و شراب است که با دست خود این موجود شریف را چشاندی و از همۀ عوالم وارهاندی؟!

آن سرور را رسد که فرماید:

لی مَعَ اللّهِ وقْتٌ لٰا یَسَعُهُ مَلَکٌ مُقَرَّبٌ وَ لا نَبِیٌّ مُرْسَلٌ (1).

برای من با خداوند وقت و حالتی است که در توان هیچ فرشتۀ مقربی و هیچ پیامبر مرسلی نمی باشد.

آیا این وقت از اوقات عالم دنیا و آخرت است ؟ یا وقت خلوتگاه قاب قوسین و طرح الکونین است ؟

موسی کلیم چهل روز،صوم موسوی گرفت و به میقات حق نایل شد و خدا فرمود:

[ فَتَمَّ مِیقٰاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِینَ لَیْلَهً ] (2).

پس میعادگاه پروردگارش به چهل شب پایان گرفت.

با این وصف به میقات محمدی نرسد و با دقت احمدی تناسب پیدا نکند،به موسی در میعادگاه خطاب رسید:

[ فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ ] (3).

پس کفش خود را از پایت بیفکن.

و آن را به محبت اهل،تفسیر کردند و به رسول ختمی،امر به حب علی شد،

1- 1) -بحار الأنوار:243/79،باب 2،حدیث 1.
2- 2) -اعراف (7):142.
3- 3) -طه (20):12.