عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 62

1- 1)- هلالی جغتایی.

اشتغالات قلبیۀ خود را در آن اوقات کم کن،بلکه قطع کن و این حاصل شود به این که اوقات خود را موظف و معین کنی و برای نماز که متکفل حیات ابدی توست وقتی خاص تعیین کنی که در آن وقت کارهای دیگر نداشته باشی و قلب را تعلّقاتی نباشد و نماز را با امور دیگر مزاحم قرار مده،تا بتوانی قلب را راحت و حاضر کنی.

در احادیث در احوال معصومین تدبر کن و در حالات آن بزرگواران تأمل نما؛ شاید تنبّهی حاصل آید و ما نیز بتوانیم به قلب مهجور خود بفهمانیم که اوقات صلاه اوقات حضور در بارگاه قدس حضرت ذو الجلال است،اوقاتی است که حق تعالی که مالک الملوک و عظیم مطلق است بندۀ ضعیف ناچیز را به مناجات خود دعوت فرموده و به دار الکرامه خود اذن دخول داده تا فوز به سعادت های ابدی و سرور بهجت های دائمی پیدا کند.

از دخول وقت نماز به مقدار معرفت خود بهجت و سرور داشته باشیم و اگر قلب،استشعار عظمت و خطر مقام کند به مقدار فهم عظمت،خوف و خشیت حاصل می شود و چون قلوب اولیا مختلف و حالات آن ها متفاوت است،به حسب تجلیات لطفیه و قهریه و استشعار عظمت و رحمت و جمال،آن ها را به سرور و بهجت وادار کند«و ارحنا یا بلال»گویند و گاهی تجلیات به عظمت و قهر و سلطنت آن ها را از خود بی خود کند و رعشه و رعده برای آن ها دست دهد ! !

هر که را جامه ز عشقی چاک شد***او زحرص و عیب کلی پاک شد

جمله معشوق است و عاشق پرده ای*** زنده معشوق است و عاشق مرده ای

جسم خاک از عشق بر افلاک شد*** کوه در رقص آمد و چالاک شد

عشق آن زنده گزین کاو باقی است*** وز شراب جان فزایت ساقی است