عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 77

[ ثُمَّ اسْتَویٰ إِلَی السَّمٰاءِ وَ هِیَ دُخٰانٌ فَقٰالَ لَهٰا وَ لِلْأَرْضِ ائْتِیٰا طَوْعاً أَوْ کَرْهاً قٰالَتٰا أَتَیْنٰا طٰائِعِینَ* فَقَضٰاهُنَّ سَبْعَ سَمٰاوٰاتٍ فِی یَوْمَیْنِ وَ أَوْحیٰ فِی کُلِّ سَمٰاءٍ أَمْرَهٰا ] (1).

آن گاه آهنگ آفرینش آسمان کرد،در حالی که به صورت دود بود،پس به آن و به زمین گفت:خواه یا ناخواه بیایید.آن دو گفتند:فرمانبردار آمدیم.*پس آن ها را در دو روز به صورت هفت آسمان به انجام رسانید و [ محکم و استوار ساخت ]،و در هر آسمانی کار آن را وحی کرد.

مسئلۀ تجلی نظام در سایه امر الهی نه تنها در زندگی انسان و آسمان و زمین معلوم است،بلکه در اصناف موجودات هستی اعم از غیب و شهود،این برنامه هم چون آفتاب روشن است.

حقیقت امر الهی

اصولاً می توان گفت که نظام دقیق وجود هر موجودی از اتم و هسته های آن گرفته تا عرش خدا،در حقیقت همان امر خداست !

کدام آمر بالاتر و برتر از خداست،مگر نه این است که وجود مقدس او مالک ملک هستی و پروردگار عالمیان است ؟

مگر نه این است که،مهندس و بانی و به وجود آورندۀ کل هستی حضرت اوست و مصلحت تمام موجودات در اختیار جناب اوست و کسی جز حضرتش صاحب هستی نیست ؟

مگر نه این است که تمام هستی مملوک او و در ید قدرت و در آغوش رحمت و عنایت اوست ؟