عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 80

مشخص و معین وظیفه ای مقرّر و لازم بر مؤمنان است.

[ وَ أْمُرْ أَهْلَکَ بِالصَّلاٰهِ وَ اصْطَبِرْ عَلَیْهٰا لاٰ نَسْئَلُکَ رِزْقاً نَحْنُ نَرْزُقُکَ وَ الْعٰاقِبَهُ لِلتَّقْویٰ ] (1).

و خانواده ات را به نماز فرمان بده و خود نیز بر آن شکیبایی ورز؛از تو رزقی نمی طلبیم،ما به تو روزی می دهیم و عاقبت نیک برای پرهیزکاری است.

[ فَأَقِیمُوا الصَّلاٰهَ وَ آتُوا الزَّکٰاهَ وَ اعْتَصِمُوا بِاللّٰهِ هُوَ مَوْلاٰکُمْ فَنِعْمَ الْمَوْلیٰ وَ نِعْمَ النَّصِیرُ ] (2).

پس نماز را برپا دارید و زکات را بپردازید و به خدا تمسّک جویید.او سرپرست و یاور شماست؛چه خوب سرپرست و یاوری و چه نیکو یاری دهنده ای است.

در سوره های نور آیه 56 و عنکبوت آیۀ 45 و روم آیۀ 31 و احزاب آیۀ 33 و جمعه آیۀ 9 نسبت به نماز امر مؤکّد شده و به طور جدی و قاطع از همۀ مرد و زن خواسته شده که نماز را بپا دارند و مواظب باشند از این حکم حکیمانه حضرت حق غفلت نورزند.

نماز مقبول

اکنون که عظمت نماز در پرتو امر حضرت ذو الجلال روشن شد و موقف و موضع این برنامه حیاتی در میان احکام و اوامر خداوند معلوم گردید،جای این سؤال است که در میان اجراکنندگان این امر و عمل کنندگان به این مسئله،عمل