عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 82

آن نمازی که او به آن امر فرموده،به جا آوردنش باید انسان را از همه فحشا و منکرات باز دارد و آدمی را تا پیشگاه قرب حضرتش رهنمون گردد و برای دین و ایمان انسان به منزلۀ عمود خیمه باشد و باطن آدمی را به معراج برده و به نقطۀ وصل برساند.

در روایتی از رسول اسلام آمده:

خداوند به نمازی که قلب نمازگزار با بدنش هماهنگ نباشد،نمی نگرد (1).

و در جای دیگر فرموده:

خشوع زینت نماز است (2).

نمازگزاران واقعی

عارف معارف الهی مرحوم ملکی تبریزی در کتابش به چند روایت که نمایان گر حال نمازگزاران واقعی است به این مضمون اشاره فرموده:

ابراهیم علیه السلام به وقت نماز،سینه اش هم چون دیگ جوشان در اضطراب بود.

پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله به وقت نماز حال عجیبی داشت که کسی را به آن حال ندیده بودند.

یکی از همسران حضرت می گوید:

پیامبر با ما سخن می گفت و ما با آن جناب حرف می زدیم،ولی به محض رسیدن وقت نماز،گویی اصلاً ما را نمی شناسد و ما هم او را نمی شناسیم.

امیر المؤمنین علیه السلام وقتی وضو می گرفت،رنگ چهره اش از خوف خدا تغییر می کرد و به وقت نماز بدنش می لرزید و رنگ می باخت.به او می گفتند:شما را چه می شود ؟ می فرمود: