عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 83

وقت ادای امانتی رسیده که خداوند آن را بر آسمان ها و زمین و جبال ارائه کرد و آن ها از قبول آن امتناع کردند ! !

حضرت زهرا علیها السلام به وقت نماز،از هیبت و عظمت حضرت ذو الجلال،نفس نفس می زد.

امام مجتبی علیه السلام هرگاه از وضو فارغ می شد،رنگ به صورتش نبود.می پرسیدند:

این چه حال است ؟ می فرمود:

هر کس بر صاحب عرش وارد شود و به خدمت او رسد،سزاوار است این چنین شود.

دربارۀ حضرت سجاد علیه السلام آمده:

هرگاه وضو می گرفت،رنگ از چهرۀ مبارکش می پرید.به آن جناب می گفتند:

چرا در وقت وضو این چنین می شوی ؟ می فرمود:می دانید در مقابل چه کسی می خواهم قرار بگیرم ؟

روزی در حال نماز ردا از دوش مبارکش افتاد و آن جناب اعتنا نکرده تا از نماز بیرون شد.عرضه داشتند:چرا جلوی افتادن ردا را نگرفتی ؟ فرمود:می دانید در مقابل چه کسی ایستاده بودم ؟ ! بدان که نماز عبد جز به همان مقدار که دارای توجه بوده قابل قبول نیست.راوی می گوید:به حضرت عرض کردم:فدایت شوم پس همۀ ما در هلاکت هستیم ؟ فرمود:نه،خداوند از باب رحمت و لطفش این نمازهای ناقص را با نوافل و نمازهای مستحبی کامل می سازد.

از حضرت صادق علیه السلام نقل شده:

هرگاه علی بن الحسین علیه السلام به نماز می ایستاد،رنگ از چهره اش می رفت و هرگاه سر به سجده می گذاشت تا عرق از سر و رویش جاری نمی شد،سر از سجده برنمی داشت.