عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 84

و نیز در روایت آمده که امام فرمود:

پدرم علی بن الحسین علیهما السلام هرگاه برای نماز برمی خاست،چنان بود که گویا شاخۀ درختی است که جز آنچه که باد حرکت می دهد،حرکتی از خود ندارد.

از ما دعوت نمی کنند که وضو و نماز ما به تمام معنی مانند نماز آن بزرگواران باشد،بلکه از ما می خواهند که در وسع خود پس از ایمان و تقوا،حد اقل به شرایط صحت نماز و مقدمات و مقارنات آن پای بند بوده و نمازی در خور لیاقت مولای خود به جای آریم،تا پس از اتمام آن به مهر قبولی آن جناب برسد.

دربارۀ طائفه ای که نمازشان مورد قبول خداوند مهربان است،حدیثی قدسی در کتاب«المحاسن»نقل شده است که لازم است به متن عالی آن اشاره شود:

انَّمٰا اقْبَلُ الصَّلاٰهَ لِمَنْ تَوٰاضَعَ لِعَظَمتَی وَ یَکُفُّ نَفْسَهُ عَنِ الشَّهَوٰاتِ مِنْ اجْلی وَ یَقْطَعُ نَهٰارَهُ بِذِکْری وَ الْزَمَ قَلْبَهُ خَوْفی وَ کَفَّ نَفْسَهُ عَنِ الشَّهَوٰاتِ مِنْ اجْلی وَ لا یَتَعٰاظَمُ عَلیٰ خَلقی وَ یُطْعِمُ الْجٰائِعَ وَ یَکْسُو الْعٰاری وَ یَرْحَمُ الْمُصٰابَ وَ یُؤوی الْغَریبَ فَذٰلِکَ یُشْرِقُ نَورُهُ مِثْلَ الشَّمْسِ اجْعَلُ لَهُ فی الظُّلُمٰاتِ نُوراً وَ فی الْجَهٰالَهِ عِلْماً اکْلَأُهُ بِعِزَّتی وَ اسْتَحفِظُهُ مَلٰائِکَتی یَدْعُونی فَاُلَبیّهِ یَسْاَلُنی فَاُعْطِیَهُ فَمَثَلُ ذٰلِکَ عِنْدی مَثَلُ الْفِرْدَوْسِ لٰا یَسْمُو لَمَرُهٰا وَ لا یَتَغَیَّرُ وَرَقُهٰا (1):

نماز را از کسی قبول می کنم که برای بزرگی من تواضع کند و به خاطر من از شهوات شیطانی خویشتن دار باشد و روزش را به یاد من تمام کند و دلش ملازم خوف از من باشد و نفسش را از شهوات،برای خاطر من حفظ نماید و بر خلق من بزرگی نکرده و گرسنه را سیر کند و برهنه را بپوشاند و به مصیبت زده