عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 86

بدون شک منافقان و فاسقان و آنان که شرایط صحت و قبولی نماز را رعایت نمی کنند از مصادیق بارز آیات سورۀ ماعون هستند.

نماز را هر کسی فراخور قدرت و استعدادش،باید با صورت و سیرت کامل به محضر حضرت حق ببرد ورنه از طرف معبود عالم مردود است.

امام صادق علیه السلام می فرماید:

وقتی بنده نماز را به وقت خودش به جای آورد و بر شرایط و حقیقت آن محافظت نماید،به صورت نوری پاکیزه به مقام قرب حرکت می کند و به صاحبش می گوید:مرا حفظ کردی،خداوند تو را حفظ کند.

و اگر نماز را به وقتش نخواند و بر آن و شرایطش محافظت ننماید،به صورت سیاه و تاریکی به او برمی گردد و می گوید:مرا ضایع کردی،خداوند ضایعت کند (1).

پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله فرمودند:

دو نفر از افراد امت من برای نماز به پا می خیزند و رکوع و سجود نماز هر دو یکی است،ولی بین دو نماز آنان فاصله هم چون بین آسمان و زمین است،آن گاه اشاره به مسئلۀ خشوع شد (2).

در قسمتی از یک روایت قدسی آمده:

وَ رُبَّمٰا صَلَّی الْعَبْدُ فَاَضْرِبُ بِهٰا وَجْهَهُ وَ احْجُبُ عَنّی صَوْتَهُ أَ تَدْری مَنْ ذٰلِکَ ؟

یٰا دٰاوُدَ ذٰاکَ الَّذی یَکْثُرُ الْاِلْتِفٰاتَ الیٰ حَرَمِ الْمُؤمِنینَ بِعَیْنِ الْفِسقِ وَ ذٰاکَ الَّذی