عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 87

یُحَدِّثُ نَفْسَهُ انْ لَوْ وُلّیَ امْراً لَضَرَبَ فیهِ الرِّقٰابَ ظُلْماً (1):

چه بسا عبدی که نماز می خواند و من آن نماز را به صورتش می زنم و بین خود و صدایش حجاب قرار می دهم،می دانی چنین عبدی کیست ؟

ای داود ! آن نمازگزار کسی است که به ناموس مردم مؤمن زیاد با دیدۀ گناه نظر می کند و به خودش می گوید:اگر صاحب قدرتی شدم گردن مردم را می زنم آن هم به ستم ! !

یٰا مُوسیٰ لٰا اقْبَلُ الصَّلٰاه الّا مِمَّنْ تَوٰاضَعَ لِعَظَمَتی وَ الْزَمَ قَلْبَهُ خَوْفی وَ قَطَعَ نَهٰارَهُ بِذِکْری وَ لَمْ یَبُتْ مُصِرّاً عَلَی الْخَطیئَهِ وَ عَرِفَ حَقَّ اوْلیٰائی وَ احِبّٰائی (2):

ای موسی ! نماز قبول نمی کنم مگر از کسی که برای عظمت من فروتنی کند و دلش ملازم با خوف من باشد و روزش به یاد من تمام شود و شب را در حال اصرار بر گناه صبح نکند و عارف به حق اولیا و عاشقان من باشد.

می توان گفت که نماز مردمی که حقوق خدا و انبیا و امامان و اولیا را پایمال می کنند،قبول است ؟

می توان گفت که نماز اهل فسق و فجور و غرق شدگان در دریای معصیت و گناه نماز است ؟

تا پیوند ایمانی و اتصال اسلامی انسان به پروردگار عزیز عالم و شؤون حضرت حق محکم نباشد،تا انسان در تمام شؤون حیات تقوا و خویشتن داری از گناه را مراعات ننماید،تا آدمی عملا به شرایط صحت و قبولی نماز توجه نکند،نماز او قابل قبول حضرت حق نخواهد بود ! !