عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 91

[ خَلَقْتَنِی مِنْ نٰارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طِینٍ ] (1).

مرا از آتش پدید آورده ای و او را از گِل آفریدی.

[ أَنْظِرْنِی إِلیٰ یَوْمِ یُبْعَثُونَ ] (2).

گفت:مرا تا روزی که [ مردگان ] برانگیخته شوند،مهلت ده.

گوید:پس طبق این آیه معاد را معتقد است،علم به کتب و رسل و ملائکه دارد با این وصف خداوند او را کافر خطاب کرده و از زمرۀ مؤمنان خارج نموده است ! !

پس اهل علم و ایمان از هم ممتازند،هر اهل علم اهل ایمان نیست؛پس باید پس از سلوک علمی،خود را در سلک مؤمنان داخل کرده و عظمت و جلال و بها و جمال حق-جلت عظمته-را به قلب رساند،تا قلب خاشع شود،ورنه مجرد علم خشوع نمی آورد،چنانچه در خود می بینید که با اعتقاد به مبدأ و معاد و اعتقاد به عظمت و جلال حق،قلب شما خاشع نیست !

بالجمله سالک طریق آخرت مخصوصاً با قدم معراج صلاتی،لازم است قلب خود را با نور علم و ایمان خاشع کند و این رقیقۀ الهی و بارقۀ رحمانیه را در قلب هر اندازه ممکن است متمکن نماید،بلکه بتواند در تمام نمازهایش و در سراسر هر نماز این حالت را حفظ نماید.

حالت تمکّن و استقرار در اول امر گرچه برای امثال ما قدری دشوار و مشکل است،ولی با مقداری ممارست و ارتیاض قلب امری ممکن است.

عزیزم ! تحصیل کمال و زاد آخرت،طلب و جدیت می خواهد و هر چه مطلوب بزرگ تر باشد،جدّیت در راه آن سزاوارتر است،البته معراج قرب الهی و تقرب