عرفان اسلامی جلد 5 صفحه 94

و آنان که نعمت های مادی و معنوی حق را بر اساس هواها و هوس ها و در راه محافظت با قوانین الهی خرج کردند و در نتیجه نعمت حق را تبدیل به عقاید باطله، اخلاق رذیله و بدترین عمل کردند و به عبارت دیگر به کفران نعمت برخاستند و خود و عده ای را به هلاکت دچار کرده و از زندگی جز ننگ و عار و شقاوت و بدبختی چیزی نصیب آنان نشد.

قرآن مجید در این زمینه می فرماید:

[ أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللّٰهِ کُفْراً وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دٰارَ الْبَوٰارِ ] (1).

آیا کسانی را که [ شکر ] نعمت خدا را به کفران و ناسپاسی تبدیل کردند و قوم خود را به سرای نابودی و هلاکت درآوردند،ندیدی ؟ !

بر اساس این آیات،بی نماز آن انسانی است که در انواع نعمت های مادی و معنوی غرق است و قدرت شمردن عطای حق را نسبت به خویش ندارد،ولی چهره کثیف و پلیدی است که نعمت های الهی را به جای این که به دایرۀ شکر بکشد،به مرحلۀ کفر آورده است.

در معارف ما در ضمن بیان علل احکام در کتاب«علل الشرایع»آمده که حضرت رضا علیه السلام فرمودند:

علت و فلسفۀ نماز،ادای شکر حق تعالی نسبت به این همه نعمت های اوست (2).