عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 106

و در وقت سجده بیاد آر که نطفه ای بیش نبودی،آن نطفه و آب گندیده ای که همه آن را آلوده و پلید و نجس و ناپاک می دانستند و آن هم روزی نبود به اشاره اراده او به وجود آمد !

این قسمت از روایت شاید اشاره به کلام حضرت علی علیه السلام باشد که می فرماید:

مَا لاِبنِ آدَمَ وَ الْعُجْب وَ اوَّلُهُ نُطْفهٌ مَذِرَهٌ وَ آخِرُهُ جیفهٌ قَذِرَهٌ وَ هُوَ بَیْنَ ذٰلِکَ یَحْمِلُ العَذَرَهٌ (1).

پسر آدم،چرا تکبّر دارد و حال آن که اولش نطفه نجس و آخرش مردار نجس و بین این دو حالت حمل کننده نجاست است.

کسی که اطوار خلقت ظاهر او چنین باشد،انانیت و منیت و خودبینی و عجب و تکبر او از کمال سفاهت و حماقت و بی باکیست !

خرما نتوان خورد از این خار که کشتیم***دیبا نتوان بافت از این پشم که رشتیم

بر لوح معاصی خط عذری نکشیدیم***پهلوی کبائر حسناتی ننوشتیم

ما کشته نفسیم بس آوخ که برآید*** از ما بقیامت که چرا نفس نکشتیم

افسوس بر این عمر گرانمایه که بگذشت*** ما از سر تقصیر و خطا در نگذشتیم

دنیا که در او مرد خدا گل نسرشته است*** نامرد که ماییم چرا دل بسرشتیم