عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 119

تواضع به کوی محبوب گذاشته و به حمد و ثنا و اقرار به وحدانیت و عدل و حکمت حضرت رب العزه مشغول باشد و کلمات نماز به خصوص ذکر رکوع و سجود و تشهّد را با کمال معرفت و نشاط و از کانون گرم قلبی مملو از عشق و محبت و رضایت به حضرت محبوب خم به ابرو نیاورده و ترش نکند و آنچه ظاهرش تلخ و باطنش رشد و کمال است،هم چون شیر به شکر آمیخته و عسل انگبین،از دست با محبت محبوب نوش جان کند.

یا رب آن لعل شکرین چه خوش است***یا رب آن روی نازنین چه خوش است

با لبش ذوق هم نفس چه نکوست*** با رخش حسن هم قرین چه خوش است

از خط عنبرین او خواندن*** سخن لعل شکرین چه خوش است

ور زمن باورت نمی افتد*** بوسه زن بر لبش ببین چه خوش است

مهرِ جانان به چشم جان بنگر*** در میانِ گمان یقین چه خوش است

من زخود گشته غایب او حاضر*** عشق با یار هم چنین چه خوش است

آن که اندر جهان نمی گنجد ***در میانِ دل حزین چه خوش است

تا فشاند بر آستان درش*** عاشقی جان در آستین چه خوش است

در جهان غیر او نمی بینم ***دلم امروز هم برین چه خوش است

که همه اوست هر چه هست یقین*** جان و جانان و دلبر و دل و دین(1)

تشهّد،با معرفت به حق

مگر اقرار حقیقی به وحدانیت او و نفی شریک از جناب او و شهادت به این که حضرتش مستجمع جمیع صفات کمال است و خلاصه مگر تحقق تشهّد حقیقی