عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 122

نداشتند،موجودیت خود و یارانش را در پیشگاه خداوند عزیز این گونه نشان داد.

اثْنی عَلَی اللّهِ أحْسَنَ الثَّنٰاءِ وَ أحْمَدُهُ عَلَی السَّرّٰاءِ و الضَّرّٰاءِ أحْمَدُکَ اللّٰهُمَّ عَلیٰ أنْ أکْرَمْتَنٰا بِالنُّبُوَّهِ وَ عَلَّمْتَنَا الْقُرْانَ وَ فَقَّهْتَنٰا فی الدینِ وَ جَعَلتَ لَنٰا أسْمٰاعاً وَ أبْصٰاراً وَ أفئِدَهً فَاجْعَلْنٰا مِنَ الشّٰاکِرینَ (1).

خدا را ثنا و سپاس می گویم به نیکوترین و کامل ترین سپاس بر تمام خوشی ها و هر چه رنج و مصیبت و مشکل در راه رسیدن به لقای اوست،با تمام وجودم حضرت حق را شکر می گزارم.

بار الها ! حمد و ثنا مخصوص به وجود مقدس توست که ما را به نور نبوت و آشنایی با پیامبر و عمل به دستور او و آگاهی به قرآن و فهم دین گرامی داشتی و برای ما گوش ها و چشم ها و قلب ها برای درک حقایق قراردادی و توفیق عنایت کردی که تا امشب که شب پایان زندگی محدود دنیایی ماست از تمام این وسایل در راه بندگی تو بهره مند شویم،پس ای محبوب و معشوق من ! همۀ ما را از گروه بندگان شاکرت به حساب آور.

راستی مست معرفت و شیدای عمل برای محبوب و عاشق وارسته و عارف جان باخته و عالم عامل و آگاه بصیر و دانای خبیر و پروانۀ شمع وجود حق،با جان و مال و زن و فرزند و زبان و بیان و فکر در راه معشوق و برای محبوب چه می کند ؟

آیا چنین انسانی جز محبوب می بیند و غیر معشوق می شناسد و چیزی غیر او می طلبد و غیر او می گوید و جز راه او می پوید،به حقیقت معشوق قسم است نه، عاشق با همۀ وجود،همه وجود معشوق را می بیند و می خواهد و بس و جز او از