عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 161

یَذَّکَّرُونَ ] (1).

آیا نمی بینند که در هر سال یک بار یا دو بار [ به وسیلۀ جهاد یا پیش آمدهای دیگر] آزمایش می شوند،ولی نه توبه می کنند و نه پند می گیرند.

در برخورد صحیح به ابتلائات الهی و آزمایش های ربانی،انسان دارای قدرت روحی و بینش عقلی و صفای نفس و سلامت قلب و نفس مطمئنه و مالکیت بر هوا و نیز راهبر و راهنمای دیگران می گردد.

[ وَ إِذِ ابْتَلیٰ إِبْرٰاهِیمَ رَبُّهُ بِکَلِمٰاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قٰالَ إِنِّی جٰاعِلُکَ لِلنّٰاسِ إِمٰاماً ] (2).

و [ یاد کنید ] هنگامی که ابراهیم را پروردگارش به اموری [ دشوار و سخت ] آزمایش کرد،پس او همه را به طور کامل به انجام رسانید،پروردگارش [ به خاطر شایستگی و لیاقت او ] فرمود:من تو را برای همۀ مردم پیشوا و امام قرار دادم.

شیوۀ برخورد با امتحان

ما انسان ها،از جانب خدا به عقل،نفس،قلب،نبوت انبیا،امامت امامان، فقاهت فقیهان،حوادث اجتماعی،طاغوت،ثروت،فقر،مرض و صحت،زن و فرزند،رفیق و دوست،اقوام و خویشان،نعمت و مصیبت و...امتحان می شویم و از این امتحانات و ابتلائات گریزی نداریم،تنها مسئله ای که در این زمینه ها باید رعایت کنیم برخورد صحیح ما با امتحان است که این برخورد صحیح