عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 171

درست است که خداوند عزیز به تمام خواسته های عبادش آگاه و عالم و آشناست،اما همین خدای مهربان و آشنای به نیازهای ارادی عباد از آنان خواسته،خواسته های خود را با سوز دل و با حرکت زبان و اعلام نیازمندی های دنیا و آخرت،همراه با اشک چشم و سودن پیشانی به خاک درگاه من ابراز کنید که من عاشق این حال و علاقه مند به این زاری و درخواست و اشک چشم شمایم.

این معنا را باید همۀ نیازمندان که همۀ انسان ها هستند و به خصوص گناهکاران از عباد که در به در دنبال آشتی با دوست هستند رعایت کنند و باید بدانند، همان طور که گفته شد اگر دعا و درخواست و طلب و گدایی و نیازمندی در ذات موجودات نبود،به کم ترین فیض و عنایت از جانب دوست نمی رسیدند، همان طور اگر برای آمرزش گناه و قبولی توبه و رسیدن به آنچه خیر انسان است و دست یافتن به سعادت دنیا و آخرت،دعایی در کار نباشد،هیچ فیض و عنایت و کرامت و لطف و رحمت و رأفت و بسط رزق و آمرزش گناه و خیر دنیا و آخرت نصیب انسان نمی گردد.

این نوع دعا که در قرآن و روایات و به وسیلۀ همۀ انبیا و امامان علیهم السلام دستور داده شده دعای تشریعی است.

از این دعا تکبر نکنید و از جبهه بر خاک درِ دوست گذاشتن روی مگردانید و بر این مسئله که خدا همه چیز ما را آگاه است نیاز به گفتن و اعلام کردن و درخواست نمودن نیست تکیه نکنید و العیاذ باللّه در پیشگاه حضرت رب العزه که تمام خیر در ید اوست حالت استغنا و بی نیازی نگیرید که این حال تحقق حقیقی پیدا نمی کند و جز گناه و جرم در برابر حضرت او چیزی نیست و خداوند بزرگ از این حال شیطانی و خط ابلیسی در قرآن مجید تعبیر به طغیان و استکبار فرموده است.

گنهکار با سکوت خود و خشکی حال و اشک چشمش به جایی نمی رسد و به