عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 176

امروز در آمریکا بزرگ ترین احتیاج ما به دعا است،ارتش عظیم،مردمان گوشه نشین،پیرمردانی که فکر می کنند زندگیشان به سر رسیده،بیماران بستری که در پی فرصتی هستند تا زندگیشان ارزش و مفهومی پیدا کند،این ها همه بزرگ ترین منابع دست نخورده بشریت هستند،اگر شما آدمی منزوی هستید،آیا در بزرگ ترین جهاد روحانی که تاکنون در دنیا آغاز شده با ما تشریک مساعی نمی کنید ؟

در خلوت خانۀ سفینه فضایی توسط سرنشینان آپولوی 8 دعایی صورت گرفت که گواه زنده ای بر نیازمندی بشر به نیایش با اوست،آنان گفتند:

ای خدای بزرگ ! به ما بینش عطا کن تا بتوانیم اسم تو را در جهان ببینیم و علاقه به تو را با وجود خطاهای بشری درک کنیم،ای خدای بزرگ ! به ما ایمانی عطا کن تا با وجود نادانی و ضعف خود به نیکی متکی باشیم.

به ما دانشی عطا کن،تا بتوانیم وجودت را درک کنیم و شکرگزارت باشیم و به ما نشان ده که برای گسترش صلح جهانی چه وظایفی را باید انجام دهیم.

در هر صورت دعا امری است ضروری و فطری و مسئله ای است که خداوند به آن دستور داده و جزء حتمی اخلاق انبیای الهی قلمداد شده و با این که خدای بزرگ به تمام خواسته های محتاجان آگاه است ولی انسان با دعا شایستگی گرفتن عطای حق را پیدا می کند.

دعا خواستن است و خواستن اگر حقیقت داشته باشد،انسان با کمال شوق دنبال تحقق دادن آن حرکت می کند،دعا به این نیست که کسی فقط بگوید،بلکه دعا مجموعه ای از خواستن و دنبال کردن و تحقق دادن و حفظ کردن است.

قرآن و دعا

اشاره

قرآن مجید،دعا را در جهات مختلفی طرح می کند که دانستن آن لازم است: