عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 180

دعا امری فطری

6-دعا را برای بشر امری فطری و ضروری می داند،چه این که انسان در دریایی از محدودیت ها و گرفتاری ها و مشکلات و رنج ها دچار است و برای رهایی از این امور،چاره ای جز دعا به پیشگاه حضرت او ندارد و دعا را در این زمینه عامل هدایت و آشنایی با خدا دانسته،در عین این که عده ای را پس از دعا نسبت به حضرت حق فراموشکار و ناسپاس می داند.

[ وَ إِذٰا مَسَّ النّٰاسَ ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُمْ مُنِیبِینَ إِلَیْهِ ثُمَّ إِذٰا أَذٰاقَهُمْ مِنْهُ رَحْمَهً إِذٰا فَرِیقٌ مِنْهُمْ بِرَبِّهِمْ یُشْرِکُونَ ] (1).

هنگامی که به مردم آسیب و گزندی برسد،پروردگارشان را در حالی که به سوی او روی آورده اند،می خوانند،سپس زمانی که رحمتی از سوی خود [ چون نعمت،ثروت،اولاد و امنیت ] به آنان بچشاند،ناگهان گروهی از آنان به پروردگارشان شرک می ورزند.

[ فَإِذٰا رَکِبُوا فِی الْفُلْکِ دَعَوُا اللّٰهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ فَلَمّٰا نَجّٰاهُمْ إِلَی الْبَرِّ إِذٰا هُمْ یُشْرِکُونَ ] (2).

[ مشرکان تا در امنیت و آسایشند،بر آیین شرک تعصّب دارند،] پس زمانی که در کشتی سوار می شوند [ و در وسط دریا امواج خطرناک آنان را محاصره می کند ] خدا را در حالی که ایمان و عبادت را برای او [ از هرگونه شرکی ] خالص می کنند،می خوانند و چون به سوی خشکی نجاتشان می دهیم به ناگاه