عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 181

به آیین شرک روی می آورند.

[ وَ إِذٰا غَشِیَهُمْ مَوْجٌ کَالظُّلَلِ دَعَوُا اللّٰهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ فَلَمّٰا نَجّٰاهُمْ إِلَی الْبَرِّ فَمِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَ مٰا یَجْحَدُ بِآیٰاتِنٰا إِلاّٰ کُلُّ خَتّٰارٍ کَفُورٍ ] (1).

و چون آنان را [ در دریا ] موجی [ به دنبال موجی ] مانند ابرهای سایه انداز فرو پوشد،خدا را در حالی که ایمان و عبادت را برای او [ از هرگونه شرکی ] خالص می کنند،می خوانند و زمانی که آنان را به خشکی می رساند برخی از آنان به راه میانه و معتدل [ که راه توحید است ] می روند [ و برخی پیمان می شکنند ] و آیات ما را جز هر پیمان شکن خائن و کفر پیشه ای انکار نمی کند.

[ وَ إِذٰا مَسَّ الْإِنْسٰانَ الضُّرُّ دَعٰانٰا لِجَنْبِهِ أَوْ قٰاعِداً أَوْ قٰائِماً فَلَمّٰا کَشَفْنٰا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ کَأَنْ لَمْ یَدْعُنٰا إِلیٰ ضُرٍّ مَسَّهُ کَذٰلِکَ زُیِّنَ لِلْمُسْرِفِینَ مٰا کٰانُوا یَعْمَلُونَ ] (2).

و چون انسان را گزند و آسیبی رسد،ما را [ در همۀ حالات ] به پهلو خوابیده یا نشسته یا ایستاده [ به یاری ] می خواند،پس زمانی که گزند و آسیبش را برطرف کنیم،آن چنان به راه ناسپاسی و گناه می رود که گویی هرگز ما را برای برطرف کردن گزند و آسیبی که به او رسیده [ به یاری ] نخوانده است ! ! این گونه برای اسراف کاران اعمالی که همواره انجام می دادند،آراسته شده [ تا جایی که زشتی اعمالشان را نمی فهمند.]