عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 2

[ لٰا یَرْکَعُ عَبْدٌ لِلّهِ رُکُوعاً عَلَی الْحَقیقَهِ إلّا زَیَّنَهَا بِنُورِ بَهٰائِهِ وَ أظَلَّهُ فی ظِلٰالِ کِبْرِیٰائِهِ وَ کَسٰاهُ کِسْوَهَ أصْفِیٰائِهِ ]

حقیقت رکوع

اشاره

رکوع،از ارکان عظیمۀ نماز است و بدون آن نماز باطل و بی ثمر و بی حاصل است.

رکوع،حالت تواضع عبد در پیشگاه مقدس مولاست و از بهترین حالات عبادتی بندۀ در بارگاه قدس حضرت اوست.

رکوع،جلب کنندۀ توجه خداوند به بندۀ عابد و راهی از راه های نجات انسان از عذاب فرداست،چرا که رکوع نمایانگر این معناست که عبد از آلودگی به کبر و منیت و خودخواهی و خودپرستی پاک است.

رکوع،نشان دهندۀ این حقیقت است که عبد سر سرپیچی از مولا را ندارد و جز طاعت و فرمانبری راهی را انتخاب نکرده است.

رکوع،اظهار ذلت ذلیل به طور عملی،در برابر حضرت عزیز است،عزیزی که با کمال کرامت جبران کنندۀ ذلت عبد و عزت دهندۀ بندۀ صالح است.

راکع،از نور رکوعش دل روشن کند و آلودگی قلب بریزد و به کسب آبروی از خاک در محبوب نائل گردد.

راکع رکوع در نماز،از افتادن به بند هوا و شیاطین باطنی و ظاهری در حدی محفوظ و چون به سجود حقیقی رود،با تمام وجود از تمام خطرها در امان