عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 200

مگسی باشد،همانا پدرم همیشه می فرمود:نزدیک ترین حالی که عبد به پروردگار عز و جل دارد آن زمانی است که در سجده باشد در حالی که اشک می ریزد (1).

ثنا و ستایش الهی قبل از دعا

عَنِ الْحٰارِثِ بْنِ الْمُغَیْرَهِ قٰالَ:

سَمِعْتُ أبٰا عَبْدِ اللّهِ علیه السلام یَقُولُ:إیّٰاکُمْ إذٰا أرادَ أَحَدُکُمُ أنْ یَسْئَلَ مِنْ رَبِّهِ شَیْئاً مِنْ حَوٰائِجِ الدُّنْیٰا وَ الآخِرَهِ حَتّیٰ یَبْدَءَ بِالثَّنٰاءِ عَلَی اللّهِ عزَّ وَ جَلّ وَ الْمَدْحِ لَهُ وَ الصَّلٰاهِ عَلَی النَّبیِّ ثُمَّ یَسْئَلُ اللّهَ حَوائِجَهُ (2).

حارث بن مغیره می گوید:حضرت صادق علیه السلام فرمود:مبادا چون یکی از شما بخواهد از پروردگار خویش چیزی از حاجات دنیا و آخرت مسئلت کند، بدان مبادرت ورزد،مگر به ستایش او و صلوات بر پیامبر دعایش را آغاز کند، سپس حاجات خود را بخواهد.

محمد بن مسلم گوید:حضرت صادق علیه السلام فرمود:

همانا در کتاب امیر المؤمنین علیه السلام است که ستایش پیش از درخواست است،پس هرگاه خدای عز و جل را خواندی و به درگاهش دعا نمودی او را تمجید کن،عرض کردم چگونه تمجیدش کنم فرمود:می گویی:

یٰا مَنْ هُوَ أقْرَبُ إلَیَّ مِنْ حَبْلِ الْوَریدِ،یٰا فَعّٰالاً لِمٰا یُریدُ،یٰا مَنْ یَحُولُ بَیْنَ الْمَرْءِ