عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 211

[ وَ حَقِّقْ عَظَمَهَ اللّهِ وَ کِبْرِیٰائَهُ وَ عٰایِنْ بِقَلْبِکَ عِلْمَهُ بِمٰا فی ضَمیرِکَ وَ اطِّلاٰعِهِ عَلیٰ سِرِّکَ وَ مٰا تَکُنُّ فیهِ مِنَ الْحَقِّ وَ الْبٰاطِلِ ]

رابطۀ اهل معرفت با خدا

اشاره

با توجه عقل و قلب به قرآن و آثار با عظمتی که حضرت او در صفحۀ پهناور گیتی قرار داده،عظمت و کبریایی او را در وجودت محقق کن و با چشم دلت آگاهی او را بر آنچه در ضمیرت هست ببین و به طور حتم بدان که وجود مقدس او بر سرّ باطن تو و آنچه در آن از حق و باطل می گذرد عالم و دانا است،چون به این مقام رسیدی،برایت حالت انس و معاینه عظمت می آید و در اینجاست که با اطمینان می توانی دعا کنی و به اجابت دعایت امیدوار باشی،بدون معرفت و تحقق عظمت چگونه دعا خواهی کرد،آیا عبادت در برابر آنچه برای تو مجهول است و از کبریایی و عظمتش خبر نداری عبادت است و دعا در پیشگاه مقدسی که از او خبر نداری دعا است و انس با وجود مقدسی که هنوز از او غایبی انس است.

کلام امیر المؤمنین علیه السلام

امام علی علیه السلام در«نهج البلاغه»رابطۀ صحیح اهل معرفت و عشق را با حضرت حق شرح داده که لازم است به دو قسمت از فرمایش آن عارف بی نظیر و عاشق وارسته اشاره رود: