عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 219

هر که در راه حقیقت از حقیقت بی نشان شد***مقتدای عالم آمد پیشوای انس و جان شد

هر که مویی آگه است از خویشتن یا از حقیقت*** او زخود بر سر نیامد در پی او کی توان شد

او خبر دارد از او کو در حقیقت بی خبر گشت*** وان اثر داردکه او در بی نشانی بی نشان شد

تا تو در اثبات و محوی مبتلایی فرخ آن کس***کو از این هر دو کناری جست و ناگه از میان شد

گم شدن از محو پیدا گشتن از اثبات تا کی*** مرد آن را دان که چون مردان ورای این و آن شد

هر که از اثبات آزاد آمد و از محو فارغ*** هر چه بودش آرزو تا چشم برهم زد عیان شد(1)