عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 232

[ قٰالَ رَسُولُ اللّهِ صلی الله علیه و آله:ألصَّوْمُ جُنَّهٌ أیْ سَتْرَهٌ مِنْ آفٰاتِ الدُّنْیٰا وَ حِجٰابٌ مِنْ عَذٰابِ الْاٰخِرَهِ ]

حقیقت روزه

اشاره

روزه پیوندی روحی و قلبی از جانب عبد با مولاست و در این پیوند،در صورتی که به عمق آن توجه شود،جان و دل به سوی تصفیه از رذائل حرکت کرده و به حسنات و صفات الهی آراسته می گردد.

انسان وقتی با عمق روح و دل به این حکم استوار و عظیم و پر منفعت الهی نظر می کند،عشق بی نهایت حضرت حق را به عباد و بندگان در این حکم مشاهده می کند.

انسان وقتی به مسئلۀ روزه با دید الهی می نگرد،می بیند که خداوند بزرگ از باب لطف و احسان و کرم و محبتش خواسته،درهایی از رحمت بی نهایتش به روی عباد باز شود.

علاقه به این حکم پر ثمر در انبیا و امامان علیهم السلام به قدری شدید بوده که در بسیاری از ایام غیر رمضان هم به عنوان یک مستحب مؤکّد روزه می گرفتند.

اولیای الهی اول و وسط و آخر هر ماه و بعضی از آنان تمام ایام رجب و شعبان روزه دار بودند.

پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله پس از سپری کردن عید فطر،نزدیک به شش روز از ماه شوال