عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 233

را روزه می گرفتند؛زیرا طاقت این معنی را نداشتند که یکباره از ماه رمضان قطع رابطه کنند.

حقیقت ماه رمضان

ماه رمضان،ماه رحمت،ماه برکت،ماه کرامت،ماه مغفرت،ماه توبه،ماه آمرزش،ماه آموزش،ماه پرورش،ماه تربیت و ماه پیراسته شدن از رذائل و آراسته شدن به فضائل است.

در بین دوازده ماه قمری،تنها ماهی که قرآن مجید از آن یاد می کند،ماه مبارک رمضان است و این یادآوری از ماه رمضان دلالت بر عظمت آن دارد و اگر کسی بتواند با ماه رمضان به آن معنایی که قرآن فرموده پیوند برقرار کند،خود را به خیر دنیا و آخرت آراسته کرده است.

[ شَهْرُ رَمَضٰانَ الَّذِی أُنْزِلَ فِیهِ الْقُرْآنُ هُدیً لِلنّٰاسِ وَ بَیِّنٰاتٍ مِنَ الْهُدیٰ وَ الْفُرْقٰانِ ] (1).

[ این است ] ماه رمضان که قرآن در آن نازل شده،قرآنی که سراسرش هدایتگر مردم است و دارای دلایلی روشن و آشکار از هدایت می باشد و مایۀ جدایی [ حق از باطل ] است.

ماه رمضان بنابر آیۀ شریفه ماه قرآن،ماه هدایت،ماه بازشناخت حق از باطل است.

اگر کسی در این ماه دلش به نور قرآن منور نگردد و جانش به هدایت قرآن، آراسته نشود و عقلش قدرت تشخیص حق از باطل پیدا نکند،از این ماه بهره ای جز