عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 237

وجوب روزه برای ایجاد مساوات بین غنی و فقیر است،به این معنا که غنی تا شدت نبیند،در گذرگاه رحمت نسبت به فقیر قرار نمی گیرد،این غنی است که هر چه بخواهد برایش فراهم است،باید مزه سختی را بچشد تا به عنایت خدا بین او و فقیر فاصله کم شود،رنج گرسنگی و تشنگی را به او می چشاند تا بر ضعیف رقت آرد و بر گرسنه ترحم کند (1).

در روایات مهمی آمده که:

روزه دار در ماه رمضان،باید تمام حیثیت و وجود و شؤون و اعضا و جوارحش روزه باشد-به این معنی که شکمش از آب و غذا و تمام موجودیتش از گناه و معصیت-ورنه روزه اش دارای اعتبار و ارزش نخواهد بود.

قٰالَ أبُو عَبْدِ اللّهِ علیه السلام:إذٰا صُمْتَ فَلْیَصُمْ سَمْعُکَ وَ بَصَرُکَ وَ شَعْرُکَ وَ جِلْدُکَ وَ عَدَّدَ أشْیٰاءَ غَیْرَ هٰذٰا قٰالَ وَ لا یَکُونُ یَوْمُ صَوْمِکَ کَیَوْمِ فِطْرِکَ (2).

امام صادق علیه السلام فرمود:هرگاه روزه گرفتی باید گوش و چشم و مو و پوستت روزه باشد،اعضا و جوارح دیگر را نیز شمرد و فرمود روز روزه داشتنت مانند روز عادی و خوردنت نباشد.

عَنْ أبی جَعْفَرٍ علیه السلام قٰالَ:قٰالَ رَسُولُ اللّهِ صلی الله علیه و آله لِجٰابِرِ بْنِ عَبْدِ اللّهِ:یٰا جٰابِرُ هٰذٰا شَهْرُ رَمَضٰانَ مَنْ صٰامَ نَهٰارَهُ وَ قٰامَ وَرْداً مِنْ لَیلِهِ وَ عَفَّ بَطْنُهُ وَ فَرْجُهُ وَ کَفَّ لِسٰانُهُ خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ کَخُرُوجِهِ مِنَ الشَّهْرِ فَقٰالَ جٰابِرُ یٰا رَسُولَ اللّهِ مٰا أحْسَنَ هٰذٰا الْحَدیثِ فَقٰالَ رَسُولُ اللّهِ صَلَّی اللّهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ:یٰا جٰابِرُ مٰا أشَدَّ هٰذِهِ الشُّرُوطُ.