عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 25

مجال خواب نمی باشدم ز دست خیال***در سرای نشاید بر آشنایان بست

در قفس طلبد هر کجا گرفتاری است*** من از کمند تو تا زنده ام نخواهم رست

غلام همت آنم که پای بند یکی است*** بجانبی متعلق شد از هزار برست

مطیع رأی توأم گر دلم بخواهی سوخت*** اسیر حکم توام گر تنم بخواهی خست(1)

بندگان خدا

خداوند بزرگ در قرآن مجید مردم را به سه دسته تقسیم می کند،یک دسته را ظالم و دستۀ دیگر را میانه رو و مقبول و دستۀ دیگر را سبقت برنده در خیرات و به عنوان عباد برگزیده معرفی می کند.

[ ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْکِتٰابَ الَّذِینَ اصْطَفَیْنٰا مِنْ عِبٰادِنٰا فَمِنْهُمْ ظٰالِمٌ لِنَفْسِهِ وَ مِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَ مِنْهُمْ سٰابِقٌ بِالْخَیْرٰاتِ بِإِذْنِ اللّٰهِ ذٰلِکَ هُوَ الْفَضْلُ الْکَبِیرُ ] (2).

سپس این کتاب را به کسانی از بندگانمان که برگزیدیم به میراث دادیم؛پس برخی از آنان [ در ترک عمل به کتاب ] ستمکار بر خویش اند و برخی از آنان میانه رو و برخی از آنان به اذن خدا در کارهای خیر [ بر دیگران ] پیشی می گیرند،این است آن فضل بزرگ.