عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 258

افطار خطای قلب است و این خطا ناشی از عدم اطمینان به جناب مولاست،البته این گونه روزه مخصوص به انبیا و صدیقان و مقربان و رتبه و مقام با عظمت آن هاست.

[قُلِ اللّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ ] (1).

بگو:خدا،سپس آنان را رها کن.

روزه حقیقی،کشنده هوای نفس و از بین برنده شهوت غلط طبع است،روزه صفای دل،طهارت جوارح،عمارت ظاهر و باطن و شکر نعم حق و وسیله احسان به فقرا و آورنده تضرع و خشوع و بکا و ریسمان التجای به حق و سبب شکستن اراده غیر خدایی و تخفیف دهنده حساب و چند برابر کردن حسنات است.

ما را یارای روزه خاص الخاص نیست که این روزه در شأن و در قدرت انبیاست، آنان هستند که در مقام فنای فی اللّه و بقای باللّه بسر می برند و در هیچ شأنی جز حضرت او نیستند و غیر او نمی بینند و نمی دانند و نمی خواهند،موجودیت و حیثیت و حقیقت آن بزرگواران مترنم به این معناست:

آتش عشق تو در جان خوشترست***دل زعشقت آتش افشان خوشترست

هر که خورد از جام عشقت قطره ای*** تا قیامت مست و حیران خوشترست

تا تو پیدا آمدی پنهان شدم ***زانکه با معشوق پنهان خوشترست

درد عشق تو که جان می سوزدم*** گر همه زهر است از جان خوشترست

درد بر من ریز و درمانم مکن ***زان که درد تو زدرمان خوشترست

می نسازی تا نمی سوزی مرا*** سوختن در عشق تو زان خوشترست(2)