عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 304

بسیار بلند و محکمی که برای تربیت و رشد و تکامل و رفعت مقام انسان در درجۀ اول،توسط وحی به انسان ارائه شده و در درجۀ دوم توسط تصفیه و تزکیه جان و قلب به صورت الهام از درون انسان جوشش پیدا می کند که:

مَنْ أخْلَصَ لِلّهِ أرْبَعینَ صَبٰاحاً ظَهَرتَ یَنابیعُ الحِکْمَهِ مِنْ قَلْبِهِ عَلیٰ لِسٰانِهِ (1).

آن کس که چهل روز برای خدا از هر جهت خالص گردد،چشمه های حکمت از قلبش بر زبانش جاری گردد.

حکمت به فرمودۀ قرآن مجید خیر کثیر است و دارندۀ این خبر سعادتمند دنیا و آخرت است.

آموختن حکمت از حکیمان که به ترتیب انبیا و امامان علیهم السلام و اولیا و عرفای حقیقی و حکیمان که سرحلقه آنان لقمان است،برای تحصیل کمالات و یافتن دنیا و آخرتی آباد لازم است و هر کس در این زمینه از خرج کردن گوش خویش بخل ورزد،نسبت به خود ظلم و خیانت کرده و گناه عظیم مرتکب شده و در سعادت دو سرا را به روی خویش بسته و خود و هر کس را که در حوزۀ تصرف اوست از فیوضات عالی الهی محروم نموده است.

در اینجا لازم است به بخش هایی از حکمت های قرآنی و روایی و حکمت هایی که با کمک قرآن و روایات و اتصال به انبیا و ائمه علیهم السلام و تصفیه دل و جان برای اهل حکمت ظاهر گشته اشاره رود،شاید با خواندن این سطور و دقت در این واقعیت ها به فیوضات ربانیه نائل شده،از غیب درهایی به روی دل ما گشوده شود.