عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 307

عَنْ وَجَلٍ وَ نظَرَ فی کَرَّهِ الْمَوْئِلِ وَ عٰاقِبَهِ الْمَصْدَرِ وَ مَغَبَّهِ الْمَرْجَعِ (1).

و نیز فرمود:از خدا بترسید ترسیدن کسی که دامن به کمر زده و خود را مجرد و تنها ساخته و کوشش و تلاش نموده و خویش را چست و چالاک کرده است و در مهلت عمرش به نیکوکاری شتاب کرده و از ترس از دست دادن فرصت پیش دستی به انجام برنامه های لازم نموده،در رو آوردن به قرارگاهش اندیشه کرده و در پایان آمد و رفتش فکر نموده است.

امام علی علیه السلام می فرماید:

بِکَثْرَهِ الصَّمْتِ تَکُونُ الْهَیْبَهُ وَ بِالنَّصَفَهِ یَکْثُرُ الْمُوٰاصِلُونَ وَ بِالْاِفْضٰالِ تَعْظُمُ الْأقْدٰارُ وَ بِالتَّواضُعِ تَتِمُّ النِّعْمَهُ وَ بِاحْتِمٰالِ الْمؤنِ یَجِبُ السُّودَدُ وَ بِالسِّیرَهِ الْعٰادِلَهِ یُقْهَرُ الْمُنٰادی وَ بِالْحِلْمِ عَنِ السَّفیهِ تَکْثُرُ الْأنْصٰارُ عَلَیهِ (2).

به خاموشی و سکوت از هر حرف لغو و بیهوده و باطلی هیبت و بزرگی پدید آید که خاموشی از لغو نشانۀ عقل و خردمندی است.

و با انصاف و برابری،پیوستگان و دوستان بسیار گردند و با نیکی کردن منزلت ها بزرگ شود و با فروتنی و تواضع نعمت حق بر انسان تمام شود و با تحمل رنج ها و سختی ها،بزرگی لازم و واجب گردد و با رفتار خوب و پسندیده دشمن شکست می خورد و با حلم و بردباری در برابر سفیه و نادان، یاوران انسان بسیار می شوند.

حضرت علی علیه السلام بر پیامبر صلی الله علیه و آله وارد شد عرضه داشت: