عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 320

1- 1)- فخرالدین عراقی.

معبود من رفت و آمد تدبیرت و تیزنوردی تقدیراتت،بندگان عارفت را از اطمینان به بخشش و ناامیدی از تو در وقت بلا باز داشته.

الهی ! از من همان که می سزد به فرومایگیم و از تو همان می سزد به کرمت،اله من تو خود را به مهربانی و لطف به من وصف کرده ای پیش از پیدایش ناتوانی من، پس آیا دریغ داری آن دو را از من پس از پیدایش ناتوانیم ؟

معبود من ! چنانچه از من زیبایی هایی نمایان شود،بدون شک از فضل توست و نسبت به آن بر من منت داری و چنانچه زشتی هایی نمایان گردد،با من به عدلت معامله کن که تو را بر من حجت و دلیل تمام است.

معبود من ! چگونه مرا وامی گذاری و حال آن که عهده دار من شده ای و چگونه مظلوم شوم و حال آن که تو یار منی و چگونه وسیله گیری کنم به سویت با آنچه محال است که آن به تو برسد،یا چگونه از حالم به حضرت تو شکایت کنم و حال این که بر تو پوشیده نیست،یا چگونه با گفتارم از حالم ترجمه کنم و حال آن که از توست آشکارا به تو،یا چگونه آرزوهایم را نومید کنی و حال آن که حاجت خواهانه بر تو وارد شده،یا چگونه احوال مرا نیک گردانی و حال آن که آن ها با تو قائم و سرپاست ؟

معبود من ! چه اندازه به من لطف داری با وجودی که جهلم بزرگ است و با وجود زشتی کردارم چقدر به من رحم کنی.

معشوق من ! چقدر تو به من نزدیکی و چقدر از تو دورم،آه چقدر به من مهربانی،با این همه آن که مرا از تو بازداشته چیست ؟ !

اله من ! از رفت و آمد آثار و جابجایی تغییرات احوال دانستم که خواستۀ تو از